w naszym barze Zanzibarze

Błogi spokój się skończy, zjechały hordy rodaków. Krzykliwi, nadużywający alkoholu. Większość z nich to matołki, nie znający najprostszych zwrotów po angielsku (sorry, kobitki, ale dotyczy to zwłaszcza płci pięknej). Słychać np. (wcale się z tym nie kryją) jak to Ziutek się wczoraj nachlał ha ha ha.

Zanzibar kojarzy się głównie chyba z przyprawami i targami niewolników. Odwiedziliśmy miejscowa stolicę - Stone Town, z obowiązkową wizytą na targu niewolników i w muzeum niewolnictwa. Targi arabskie (suki) kojarzą się głównie z nachalstwem i ciasnotą. Ale tutejszy przerasta wszystkie. Suk w Marakeszu to luksusowy supersam, a te w Trypolisie czy Algierze nie maja szans. Wydostawszy się, po półgodzinnej męczarni, walimy do pałacu ostatniego sułtana, gdzie jest muzeum. Jest co oglądać. Gdy moja żonka ogląda misternie wykonane meble etc, ja zachwycam się pięknym, czarnym, stylowym Austinem, który służył sułtanowi do końca (czyli do 1964).

Z plantacji przypraw zapamiętałem niewiele. Widziałem jak wygląda kawa na drzewach i najbardziej śmierdzące owoce świata (choć w smaku nienajgorsze). Kobitki rzucały co chwila obco brzmiącymi nazwami, z których z rzadka rozpoznawałem swojskie brzmienie takie jak np. wanilia, czy cynamon. Potem poczęstowali nas różnymi owocami, których nazw nie pamiętam i nie było gdzie umyć rąk. Jeden z nich wlazł na stumetrowa palmę i baliśmy że spadnie i się zabije, ale udało mu się zleźć. Dostał brawa.

Mieszkańcy Zanzibaru są niesłychanie pogodni i umieją się cieszyć. Raz przy kolacji trafiliśmy na show. Kelnerka wniosła tort, za nią reszta kelnerów okrążyła salę tańcząc i śpiewając „Jambo”. Dotarli wreszcie do delikwenta – miał urodziny – i cała sala odśpiewała mu Happy Birthday.

nie tylko plaże na Zanzibarze

Witają nas od progu wdzięcznym „Jambo”. Jet - odpowiadam machinalnie, ale okazuje się że to tutaj popularne przywitanie. Słychać je wszędzie, obok, królującego niepodzielnie ”hakuna matata”. No i, aby się nie zmęczyć, robi się tu wszystko wolno, czyli „pole pole”. Sama lokalizacja bajeczna – wioska leży na samym brzegu oceanu, w tropikalnym ogrodzie. Bryza od oceanu sprawia, że temperatury praktycznie nie czuć, a wieczorem nawet ożywczy chłodek.

Ale nie tracąc czasu idziemy nad ocean. Kąpiel w Oceanie Indyjskim (temperatura wody 35°C) – m.in.. po to lecieliśmy taki kawał drogi. Wieczorem zasuwamy na kolację. Kuchnia daleka od europejskiej (choć dla tradycjonalistów też są „normalne” dania), ale wspaniała. Mnie najbardziej smakowały ośmiornice.

Po kolacji idziemy na występ zespołu muzycznego. Grają wspaniale, a ich wykonanie „Walk of life” Dire Straitsów, czy „Teddy Bear” Elvisa porwało publikę. Ale prawdziwym hitem okazał się „Jumbo”. Hitem, jak się później okazało, królującym niepodzielnie w zanzibarskim życiu.

Nie tylko słuchaliśmy różnych zespołów muzycznych, ale i oglądaliśmy występki np. Masajów. Tańce Masajów polegają głównie na podskakiwaniu i rytmicznych skłonach przy nieskomplikowanym pokładzie „muzycznym”.

Zwizytowaliśmy też miejscową szkołę, trafiliśmy akurat na egzaminy. Obeznany z miejscowymi obyczajami, nie zdziwiłem się, widząc że połowa uczniów śpi! Nauczyciele też jakby niespecjalnie się tym przejmują, nie ma obowiązku szkolnego i uczy się ten kto chce i może. Ale należy przyznać, że uczą się szybko, zwłaszcza języków. Sporo z nich zna angielski.

Zanzibar, czyli „ze sztambucha leniucha”

Na emeryturze podróże małe i duże. Raczej średnie. Dotarliśmy do strefy podzwrotnikowej, a od dalszych podróży odstrasza długi i męczący lot samolotem. Już te 6 godzin na Kanary to sporo. Ale 11 godzin by obejrzeć Machu Picchu, czy Galapagos? Ale są przecie airbusy i inne takie. Luz, komfort, 8 godzin lotu to mniej niż 6 normalnym samolotem. Więc może by tak myknąć się dalej i postawić nogę na półkuli południowej? Rzut oka na globus wskazuje na Zanzibar. Opowieści sławią wspaniałe turkusowe wody Oceanu Indyjskiego i cudowne piaszczyste plaże. Można zetknąć się z legendarnymi Masajami. Jednym słowem odlecieć w inny świat.

No a język? Angielski to żadne wyzwanie. Zawsze staram się poznać choćby podstawy języka lokalnego. Na szczęście okazuje się, że suahili ma sporo wspólnego z arabskim, który trochę znam. Oddycham z ulgą, ale i tak się dokształcam.
Wszystko to było straszliwie odległe, tak odległościowo, jak i czasowo- rezerwacji dokonałem wszak już 10 mies. temu. Myślałem że dzień wylotu nigdy nie nadejdzie. Ale jednak! Wreszcie wsiadamy do Airbusa 330, inny komfort, ilość miejsca, wyciszenie, itd.

Podróż przebiegła bez przeszkód, i już we chwilę po wylądowaniu mogliśmy podziwiać okazały hangar, lub stodołę, czyli terminal lotniczy. Bagaże, przenoszono ręcznie, część zmokła na (ku uldze pasażerów) deszczu, i przeszliśmy do poczekalni.

Tam ok. 200 osób kłębiło się na kilku metrach kwadratowych, zgadując, które druki potrzebne są do wizy. Często bywa w kasach awaria terminala i przyjmują wtedy tylko gotówkę. Tu – ciekawostka - odwrotnie. Zablokowała im się chyba kasa gotówkowa i przyjmowali płatności tylko kartami. Słabo miały te chytrusy co nie wzięli karty, myśląc, że to jakiś tam trzeci świat!! Przeczekawszy ścianę wody, wyszliśmy z „dworca lotniczego”. Teraz lokalny kierowca, jadąc lewą stroną, dowiózł nas do hotelu, który nieoczekiwanie okazał się być wioską murzyńską. Z wszelkimi udogodnieniami cywilizacji, ale wioską, nie hotelem 5*.

Lanzarote

Niesamowita jest sąsiednia wyspa Lanzarote- najmłodsza z archipelagu Kanarów. 18 i 19-wieczne erupcje wulkanów stworzyły księżycowy krajobraz. Jak doda się do tego prace Cezarego Manrique (taki tutejszy Gaudi), obecne na całej wyspie – wszystko to tworzy fantastyczną atrakcję turystyczną.

Jameos del Agua jest największym terenem prac, ozdobieniem naturalnego tunelu po lawie, urządzonego przez Manrique w swoim niepowtarzalnym stylu. I dla samego obejrzenia „Montańas del Fuego” warto jechać kawał drogi.

W „wulkanicznym” parku naturalnym Timanfaya, ciągłe atrakcje. O tym, że jesteśmy akurat na czynnym wulkanie, przekonujemy się organoleptycznie. Na wejściu dostajemy garść, żwirku zebranego z pobliskiej dziury. Wyrzucamy szybko, bo parzy w ręce (cwaniaczki z obsługi mają, rzecz prosta, rękawice). Potem wrzucają do dziury chrust - za chwile bucha płomień. Wlewają przez rurę wiadro wody i pod niebo sika gejzer.

Obie wyspy były kiedyś połączone, dziś dzieli je ok. 15 km. Po pół godzince jesteśmy znowu na Fuercie.
2 tygodnie minęły jak jeden dzień. Myślimy już o rychłym powrocie tutaj.

fuerta cz 3

Na Fuercie jest zakaz wydzielania plaż hotelowych, wszystkie są ogólnodostępne, w zarządzie miasta czy gminy. Wypożyczyć można leżaki i parasole za 13 Euro dziennie. Wycwaniliśmy się jednak (nie tylko my) i pobliskim sklepiku zakupiliśmy parasol plażowy za 8 euro. Pozostawimy go tu wyjeżdżając, może sprzątaczka odda innemu gościowi za 5 Euro?

Kiedyś na wycieczce w Jordanii był w naszej grupie facet nie znający (jego żona też) ani słowa w żadnym obcym języku. Do obsługi hotelowej zwracał się: kolega! I walił niezrażony po polsku. Tutaj też mamy takiego poliglotę, który swym nieuctwem językowym wręcz się szczyci. Na dodatek opowiada że wyjeżdża (tak jak i tu) tylko żeby się nachlać, obojętne mu gdzie. Czasy ponoć się zmieniają, ale typy ludzkie pozostają niezmienione od lat.

Różne są też spojrzenia np. na religię. Otóż podczas zwiedzania Betancurii- dawnej stolicy Fuerteventury obowiązkowym punktem programu jest kościół. Tam widzimy m,in kontrowersyjną scenę obrzezania Chrystusa!
Wyspa liczy raptem 100 tys mieszkańców, jednak więcej jest tutaj kóz. Nie bez kozery, bo kozie sery właśnie z Fuerty są znane na całym świecie. Warto zatem odwiedzić tradycyjną kozią farmę.

Również wyspa znana jest ogólnie z wytwórni aloesu. Deszcz pada ponoć zaledwie 2 tygodnie w roku i zdarzyło się to właśnie tuż przed naszym przyjazdem. Rezultat był taki że podczas zwiedzania wyspy widzimy niespotykaną ilość zieleni! A widoki jakie oferuje Fuerteventura i bez tego są imponujące.

fuerta- (re)animacje

Program dnia, póki co, mamy nieskomplikowany. Rano, po śniadaniu, idziemy na plażę nad ocean (Atlantyk). Wracamy na lunch. Obowiązkowo pół godzinki dla słoninki i po południu nad basent (nie poprawiać!). Jakieś atrakcje sportowe w rodzaju pingaponga czy dartsów, kąpiel, potem sangria czy mojito i wieczorem na kolację. Wszystko nieprzyzwoicie smaczne, więc ćwiczę silną wolę by się nie przeżerać. Po kolacji znów do baru, różne występki, animacje.

Najfajniejsze te dla dzieci, gdzie odnajdujemy swoje ulubione kawałki: veo veo, que vez? oraz „ciu ciuła”.
Niestety hotel opanowany jest przez Niemców. Wkoło tylko ten język, animacje też głównie po niemiecku. Nas na początku też brali za Niemców, ale szybko się połapali, tym bardziej, że używam tu tylko hiszpańskiego.
Ciekawe są animacje dla dorosłych. W pierwszym tygodniu pobytu, zdecydowaną przewagę mieli Niemcy. Liczebną. np. w bule (boule) 15:1. Gram tak, jak nauczyłem się od Francuzów, rzutów z rotacją wsteczną. Kilka zagrań mi wychodzi i pod koniec już 4 Niemców rzuca w ten sam sposób co ja.

W ping pongu - stół kiepski a rakietki jeszcze gorsze, zwykłe deski z PDT. Wziąłem co prawda swój profesjonalny sprzęt, ale nie chcę nim grać, gdy inni grają „dechami”. Wygrywam i tak, aż tu zjawia się niemiaszek i rozpakowuje swojego „Tibhara”. Wkurzyłem się, poszedłem do domu po mojego Donica z gumami Butterfly. Niemiec, jak to zobaczył, narobił w portki ze strachu, toteż zadanie miałem ułatwione. Polonia mi kibicowała, jakby była to bitwa pod Grunwaldem. Taki był też i rezultat, nie będzie Niemiec pluł nam w twarz!
A w drugim tygodniu pobytu proporcje się wyrównały i było z grubsza 50/50.

Fuerteventura

Ze względu na trwający cały październik Konkurs Chopinowski, wyszło na to, że na wakacje w tym roku możemy pojechać dopiero w listopadzie. Trzeba tylko wybrać ciepłą okolicę. Rzut oka na mapy pogody wystarczył by odkryć niedaleko biegun ciepła. Jest nim zatoka Aqaba nad Morzem Czerwonym. Zarezerwowałem hotel w Tabie, ale ze względu na zagrożenia terrorystyczne moje biuro odwołało wyjazd! Co robić? Dżerba też odpada, pozostały Wyspy Kanaryjskie a konkretnie Fuerteventura. Zagrożenie mniejsze co nie oznacza mniejszej czujności. Sama nazwa wyspy- Fuerte Ventura sugeruje silne wiatry, z drugiej strony nazwa miejscowości Costa Calma- spokojne wybrzeże. Widok oceanu z naszego okna to potwierdza.
A propos: nazwa Kanary nie pochodzi od kanarków ale od słowa canis- pies. Wyspy owe przez wieki były siedliskiem dzikich psów. Psów już nie ma, nazwa pozostała.

Ponad 5 godzin lotu to dużo. Kładziemy się spać okropnie zmęczeni, ale następny ranek rekompensuje wszystko. Widok z domku na ocean, czyściutka i spokojna woda. Świadom jestem swych doświadczeń z Teneryfy, gdzie to prądy były tak silne, że nie dało się wejść do wody. A gdy już się wlazło, to ciężko było wyjść. Chyba że na czworakach. Na dodatek ciemny wulkaniczny piasek sprawiał, że po plażowaniu człek wyglądał jak brudny. Tutaj- odwrotnie, kąpiel jak w Morzu Śródziemnym. Ocean cieplutki, żadnych prądów utrudniających kąpiel, jasny afrykański piaseczek. Fuerteventura leży najbliżej Afryki ze wszystkich wysp Kanaryjskich i tu zatrzymuje się nawiewany (niecałe 100 km) saharyjski piasek.